# Etiket
##GENEL

Elmas YILDIRIM: Dağıstan’dan Anneme Mektup

 

BOĞULMAYAN BİR SES

-Dağıstan’dan Anneme Mektup-

 

 

Elmas YILDIRIM

 

Diyorlar bana ki gene her akşam,
O titrek ellerin râz ü niyâzda.
Bilirim yolumu beklediğini,
Ben gelebilmedim sana bu yaz da..

Diyorlar her sabah alnın mühürde,
Gene yalvarırsın Rasûlallah’a…
Bir şey ummayıp bu dinsiz dehirde,
Umut bağlamışsın büyük Allah’a..

Bakarsın daima sağır göklere,
Derdi derdin gibi ağır göklere…

Bazen kulak verip ezan sesine,
Değişir büsbütün o bet benzin,
Yüz tutup mescidin minaresine,
Köhne secdegâhta bükülür dizin…

Akseder mihrâba sönük bir nida
Can verip durursun düştüğün oda.

Bazen yüz çevirip kara Kâbeye
Okursun asrının son duasını,
Belkide geçen gün dönecek diye,
Unutmazsın onun elvedasını

Kaşların altından bakıp şimale,
Ağlarsın yurdunun düştüğü hale…

Bazen kipriğinde iki damla yaş,
Çıkarsın o tozlu yollar üstüne
Kalbinde çırpınan gizli bir telaş
Derler ki bir dua okursun bana,

Titrek dudaklarla beni anarsın;
Yanarsın, yanarsın, anne yanarsın…
Lâkin benim düştüğüm fırtınalar; boralar,
Mihraplara akseden dualardan ne anlar?

Asırlarla izlenen o karanlık eski yol,
Çıkarmadı bizleri bir necâta emin ol..
Ne çıktı türbesinden tapındığım mabedin?.
Ben anlamak istemem ne mezhep; ne yol, ne din.

Benim yalnız ümidim Türk kalbi, iradesi,
Benim yalnız duyduğum milletimin hak sesi..
Ben yalnız iman ettim kollarımın zoruna,
Bu zor beni kurtarıp, çıkaracak yarına…

Dağları titretirken kalbimin taşan kini,
Eh sen ki bilemezsin bu genç kalbimdekini…
Ben atmışım o köhne eski görgümü anne!..
Dinlesene uzaktan coşkun türkümü anne!..

Elmas YILDIRIM

Leave a comment